Koekjes en kerststukjes voor de wijk

Het weer was vies. Het regende en was koud. Gewapend met drie paraplus, meer dan vijftig zakjes met koekjes en vijfentwintig kerststukjes doken we toch de wijk in. Want de klas had zich niet voor niets hard gemaakt om alles op tijd af te krijgen samen met hun juffrouw, Klarendals vrijwilliger Gerard. Conciërge Rob zorgde voor de nodige hartversterkers: koffie en thee.

Koekjes bakken

Op woensdag bakten de kinderen de koekjes. De afgelopen jaren deden we dat samen met de Emmaus-basisschool in stMartens wijkcentrum De Hommel. Een dolle boel. Dat lukte dit jaar helaas niet. Wellicht volgend jaar weer. Nu mochten we de oven van Inloophuis StMarten gebruiken. Juffrouw Martiene had alles goed voorbereid met de kinderen. Op A3-formaat had ze de recepten samen met de kinderen uitgeschreven. Een groep meiden had van te voren in de klas deeg gemaakt – voor een soort zandkoekjes. Inclusief vanillesuiker. Ondertussen waren de jongens en de rest van de groep buiten een beetje aan het afkoelen tijdens het speelkwartier.

Geoliede machine

Na het uitrollen van het deeg en het uitsnijden in leuke vormpjes werden de koekjes langs een mini-meetlatje gelegd – een cocktailprikkertje met een kleurtje van nog geen halve centimeter aan het eind van het stokje. Ze mochten natuurlijk niet te dik of te dun zijn! Terwijl de ene groep de koekjes in de oven deed, bereidde een meisje geduldig de glazuur om de gebakken koekjes mee te bestrijken. Een ander zette alvast andere versierselen klaar.

Inloophuis StMarten

Donderdagochtend, toen ook de Kerststukjes klaar waren – conciërge had nog speciale kaartjes met Kerstwensen namens basisschool en buurtpastoraat gemaakt – togen we eindelijk de wijk in. Eerste station: Inloophuis StMarten. Het was meteen een goede ronde om te oefenen. Wat zeg je eigenlijk als je iemand een Kerststukje aanbiedt?

Zelf niet van de koekjes geproefd

In de regen buiten hadden we het daar samen over. Iedereen zou meerdere keren aan de beurt komen. En vooral de Kerst- en nieuwjaarswens zouden we met zijn allen proberen uit te spreken. Licht beschroomd deed het eerste meisje haar verhaal bij een mevrouw uit de Schrassertstraat. Mevrouw vond het heel lief van de kinderen. Dat ze aan haar dachten met haar vervelende longontsteking. Bijzonder ook dat ze zelf nog nauwelijks van de koekjes geproefd hadden.

Boze meneer?

Bij de voordeur van een meneer in een andere straat schrok een meisje. Ze kende meneer met zijn hond. Ze was een beetje bang voor deze man. Ik vertelde dat ik meneer goed kende en dat hij eigenlijk heel lief is. Een heel klein hartje heeft en een beetje op zichzelf leeft. En schuw is. En soms een beetje vreemd, wantrouwend en warrig over kan komen. Meneer was blij verrast met onze komst en koekjes. Het Kerststukje zou op tafel komen te staan. Verfomfaaid zag hij er uit. In zijn vuile shirt en dito broek op zijn blote voeten met lange teennagels. Gelukkig lachten de meiden de man niet uit.

Verslaafde mevrouw

Langs nog veel meer mensen gingen we. Dwars door stMarten over de Hommelseweg via de Politiehuiskamer door Klarendal. Langs fysiek en psychiatrisch zieke mensen, ouderen, heel arme mensen die met heel weinig leefgeld rond moeten komen. Ook ontmoetten we een verslaafde mevrouw. Wat is er met haar? Vroegen de meiden. Tja. Mevrouw heeft het niet gemakkelijk in haar leven. Ze heeft veel meegemaakt. Vertel nou, vertel nou, vroegen ze nieuwsgierig. “Dat inzicht komt met de jaren”, antwoordde ik enigszins in verlegenheid gebracht.

Wijkagenten

We kwamen langs mensen die als vrijwilliger of professional zich voor de wijk inzetten. Zoals wijkagenten Hendrik, Rene, Henk en Wijktoezichthouder Britt. Onderweg hadden we discussie over wijkbewoners. Enge, gewone, bijzondere en vreemde buurtgenoten. Iedereen kende er wel een paar van elke categorie. En wanneer ben je eigenlijk vreemd, gek, of gewoon? Nat en koud renden we via een sluipruimte terug, ranja drinken in het Inloophuis. Daar warmden we ons op aan de heerlijk gloeiende kachels.

Buurtpastor Geert Rozema.

Gerelateerde artikelen:
Geert Rozema 4 jaar buurtpastor, een interview