Ergernissen

Ergernissen moeten tenslotte worden afgereageerd. En gerangschikt, natuurlijk. Type “ergernissen top 10” maar eens in in uw favoriete zoekmachine. U ziet het: niet alleen zwakbegaafden en maatschappelijk gefrustreerden houden zich bezig met het opstellen van dit soort lijstjes; het Openbaar Ministerie laat zich er zelfs door leiden bij het bestrijden van gevaarlijk weggedrag. Nu zult u wellicht zeggen dat dat geen verbazing wekt aangezien u van mening bent dat het OM en de eerder genoemde categorieën medemensen elkaar grotendeels overlappen, maar die uitspraak laat ik geheel voor uw rekening.

Nog leuker dan het ergeren zelf is het om eens te kijken naar de uitingsvormen ervan. De onverwachte, originele, creatieve, zo u wilt ludieke erupties van burgerlijk-fatsoenlijke geldingsdrang. Volgens de wijkwebsite wonen er veel kunstenaars en andere creatieven in onze wijk, dus een rondgang zou iets moois moeten opleveren.

Loopt u even mee?

We zijn mijn straat nog niet uit of we worden geconfronteerd met dit juweeltje. De toon verraadt oprechte woede en frustratie, maanden-, misschien wel jarenlang ingehouden om nu uitmuntend gestileerd in een noodkreet van zwart en rood prachtig gecentreerd Arial Black tot uitbarsting te komen. Subliem opgediend met vraagteken en PS. Dit is geen dreigement, dit is een oproep tot bezinning, tot inkeer bij de hondeigenaar. En niet eens tevergeefs. Er is namelijk in de wijde omtrek geen illegaal gedropte drol te bekennen.

Even verderop is het onderwerp serieuzer maar de toon luchtiger. Het is natuurlijk gemakkelijk schieten op welke woningcorporatie/-stichting/-vereniging dan ook, en Portaal maakt het de graagklager wel erg eenvoudig, maar dit is van een hogere orde. Hier worden namelijk niet alleen de heren en dames beleidsmakers in hun ivoren torens aangesproken, maar in één moeite door ook de God van al het aardse leven. Tevergeefs natuurlijk. Beider wegen zijn immers ondoorgrondelijk.

Ho, wacht, stop. Hebben we iets over het hoofd gezien? Is dit bord een omfloerste noodkreet, een nette manier om te zeggen: ik wil hier niet meer wonen, ik wil hier weg! Het zou natuurlijk kunnen maar waarschijnlijk is het niet. Met die vraagprijs blijf je nog wel even in De Wiltstraat hangen.

Volgt u mij nog? Zo ja, dan slaan we hier zo maar even twee vliegen in één klap. Het schijtende hondje met de streep erdoor wijst op alweer een grondige afkeer van (of fascinatie met?) hondenpoep maar hier wordt nog iets anders gecommuniceerd. Voor wie het Engels niet machtig is: op het bordje linksonder in het raam staat 'raak dit beeldhouwkunstwerk niet aan alstublieft'. Voor een buitenstaander misschien wat cryptisch, maar u en ik weten: dit is een protest tegen kunstdiefstal in het algemeen en culturele onwetendheid in het bijzonder. Dat dit protest niet tot mij is gericht kan ik bewijzen met de volgende stelling: Dit hier is geen fiets. Het is niet eens een afbeelding van een fiets.

Fietsen rijden soms hard maar zelden iemand dood dus ergernis over asociaal weggedrag betreft vooral het rijgedrag van automobilisten. En omdat de brave buurtbewoner van de plaatselijke dienders wat dit aangaat weinig handhaving verwacht, moet hij zelf het heft in handen nemen. Preventief natuurlijk want een laserkanon heeft de oppassende burger vooralsnog niet voor handen en eigenrichting is nog steeds verboden. En net als de vorige houdt ook deze oplettende wijkgenoot rekening met hen die de Nederlandse taal niet beheersen. Hoe sympathiek ook, het mannetje zou zich iets minder terughoudend mogen opstellen. Of zijn die twee palen, betonnen barrière en ketting nodig uit louter zelfbescherming? Dat verklaart dan misschien meteen zijn angstige oogopslag.

We stappen stevig door en stuiten een straat verder op nog een vraag. Geen retorische deze keer? Ik kon hem tijdens het maken van de foto in ieder geval met een hartgrondig 'nee' beantwoorden. Zúlke grote voeten heb ik toch niet? Misschien is er iemand die zichzelf herkent en afhankelijk van zijn antwoord geportretteerd wil worden op deze website. Kan ik hem meteen complimenteren met het feit dat hij een poepschepje bij zich heeft.

We lopen de straat uit en komen aan op de Hommelseweg. Hier zit veel kunstenaars- en krakersvolk en dat is natuurlijk gewend om al dan niet luidkeels zijn of haar maatschappijkritiek te verkondigen. Of is die tijd  reeds lang vervlogen en richt men zich in die kringen tegenwoordig ook bij voorkeur op particuliere ergernisjes? In ieder geval pleit het voor de veelgeplaagde hond dat ook zijn baasje zich niet altijd even zindelijk gedraagt.

En dan, eindelijk, een bezorgde wijkbewoner met een blik die verder rijkt dan de Sonsbeeksingel. Een man of vrouw met een visie, zowel op politiek-geografisch als op monetair vlak. Een ware kosmopoliet die over grenzen heen durft te kijken. Om ze vervolgens gewoon ouderwets dicht te willen gooien.

Het wordt nu toch wel wat vermoeiend vindt u ook niet? Al dat lopen, kijken, denken en interpreteren. Gelukkig is ons rondje bijna af en kan ieder weer zijn eigen weg gaan. Maar voorbij is de verwondering geenszins want terug in mijn eigen straatje, met mijn huissleutel al zo goed als in het slot, neemt plotseling en op brute wijze de verwarring het over van de vermoeidheid en wordt ik geteisterd door een klassiek gevalletje cognitieve dissonantie. Help mij, lieve lezer, en zoek de pratende poep.

Merijn.