Perzisch eten bij Parsian

‘Een menu en zelfs een gerecht moet herinnering nalaten. Als er bij mijn gasten
 morgen niets in het geheugen overblijft dan heb ik mij vergist’.

Deze poëtische tekst is te lezen aan de gevel. Het pand ligt op de hoek met de Naell Tynnegieterstraat. Buiten is het koud en nat en matig verlicht. Komende vanuit de Sloetstraat staat rond café Atlanta de stoep vol auto’s. Hetzelfde beeld langs de Hommelseweg: overal auto’s, hier en daar ook nog eens dubbel geparkeerd. Een restaurant verdient voorwaar een betere omgeving. Wij banen ons een weg langs het blik naar de ingang.

Zijn wij eigenlijk wel welkom?

Wij blijken de eerste gasten. Hoewel al enige weken tevoren gereserveerd, ontstaat er onduidelijkheid of wij eigenlijk wel welkom zijn. Er wordt die avond een groep ontvangen. Even lijkt het er zelfs op dat wij zullen worden wegge-stuurd. Toch krijgen wij een tafeltje bij het raam toegewezen en wordt ons de kaart gebracht. Aan de gevel adverteert men met een drie gangen menu, alsook een drie gangen menu de luxe. Op de kaart vinden wij er niets van terug. Uit onzekerheid besluiten we dan maar liever à la carte te eten.

Inmiddels bekijken wij de ruimte. Het restaurant is zo’n beetje vijfhoekig. De hoofdkleur aan de wanden is warm donkerrood. Er staan heuse kaarsen op tafel, wij hebben die lang niet gezien. Voor wie het niet meer weet: het is een soort langgerekte waxinelichtjes van zo’n 20 centimeter hoog. Pal naast ons op de vensterbank staat een heel erg verdrietige vetplant. En het uitzicht op de Hommelseweg stemt ons ook al niet vrolijk.

Wij ontwaren een dame in de keuken. Er is een man die bedient, een man achter de bar, plus een jonge man op een barkruk die met een blauw verlichte tablet vingert. Wellicht de zoon van een der heren. Af en toe steekt hij even een handje uit, en wappert dan met zijn vinger weer verder. Dit zal twee en een half uur zo doorgaan. Met zijn nog vrije hand plukt hij van een maaltijd. Wij zien dit met ergernis aan. Zelden hebben wij zo weinig spijt dat wij niet meer zo jong zijn.

Een te koud voorgerecht

Wij maken een keuze. Alle drie nemen wij een schoteltje verse spinazie in yoghurt, met knoflook. Er wordt vers wit brood bij geserveerd. Een van ons vindt het smakelijk, beide anderen laten het goeddeels staan. Het is te koud,
lijkt regelrecht uit de ijskast te zijn gepakt. Op kamertemperatuur zouden de smaken beter tot zijn recht zijn gekomen.

De verwachte groep komt nu binnen. Het blijkt het personeel te zijn van een deurwaarderskantoor. Normaal staan deze mensen streng aan de deur, vanavond zijn zij vrolijk gestemd. De bediening  gaat nu druk met deze groep bezig. Er worden onplezierig ruikende pastapotjes aangestoken onder drie grote metalen bakken. In een mum van tijd zijn alle ramen beslagen. Ook organiseert men een looproute voor een buffet. Net  als wij ons wat verwaarloosd beginnen te voelen komen de hoofdgerechten op tafel.

Aangenaam kruidige hoofdschotels

Wij bestelden twee maal gegrilde kebabfilet, en eenmaal gegrilde kipfilet met
een zoetzure bijlage met besjes. Voor ons drieën wordt er een salade bij geserveerd. De gerechten op grote witte borden zien er aantrekkelijk uit. De kebab (rundvlees) is vrij sterk gekruid, de kipfilet wat zachter. Het doet ons wat denken aan de Indiase keuken. Beide gerechten worden gebracht met een lang-korrelige witte rijst. Frieten (daar hebben we ze weer!) was ook een keuze, maar daarvoor gaan wij wel naar een snackbar. Wij drinken witte wijn. De dame in ons gezelschap heeft verzocht om matigheid met zout. Aan haar wens wordt correct voldaan.

Een frisse ijskoffie toe

Wij proberen de aandacht te trekken van de bediening, maar het is of men elk oogkontakt consequent vermijdt. Een van de heren zien wij zelfs uitgebreid telefoneren in de keuken, in plaats van op zijn gasten te letten. Er loopt een rij hongerige deurwaarders langs onze tafel richting buffet. Als deze file zich heeft opgelost kunnen wij eindelijk een nagerecht bestellen. Na opnieuw lang wachten, en op het punt dan maar te vertrekken, wordt het ons toch nog gebracht. Twee maal cappuccino ijs met koffie en slagroom. Nummer drie heeft inmiddels dermate de pest in dat hij geen nagerecht meer wil. De ijskoffie bevalt ons goed na de kruidige gerechten. Wij wenken nogal heftig om te mogen afrekenen.

Een wat onaangenaam afscheid

Of het ons heeft gesmaakt ? Wij melden eerlijk dat de gerechten goed waren, maar dat wij ontevreden zijn met de bediening. Er volgt een uitgebreide veront-schuldiging met zelfs het aanbod niet te betalen. Dat gaat ons echter te ver. Omdat wij de man duidelijk uit zijn humeur hebben gebracht laten wij maar onvermeld dat de gegrilde kipfilet niet compleet was. De bijlage met besjes ontbrak bij nader inzien. De discussie wordt onaangenaam en onze dame kapt het resoluut af. Wij hoeven de nagerechten niet te betalen, en komen weg voor tesamen zo’n € 75,--.

Tot slot is het nog zoeken naar de jassen. Rechts bij de ingang zijn zes kleine haakjes, waar nu in totaal zo’n twintig dikke winterjassen aan hangen. En de onzen hangen natuurlijk helemaal achteraan. Wij zien geen andere oplossing dan maar een hele stapel op een tafel te leggen. Een olijke deurwaarder roept van verre of wij de portefeuilles er wel in laten zitten. Waar is mijn hoed ? O, daar, onder de tafel op de grond. Er wordt geen hulp geboden. Nadat wij hebben afgerekend lijken wij niet meer te bestaan.

Een oordeel dat niet zo gunstig uitvalt

Wij waren hier kennelijk op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Het eten was goed, de prijs heel redelijk, maar daarnaast was eigenlijk alles mis. Wellicht kun je hier beter eten als het niet zo druk is. Van mensen die hier eerder aten, de avond tevoren nog, vernamen wij tevredenheid. Dit restaurant is beslist niet op een volle bak berekend. Hier had meer personeel moeten worden ingezet.

Om de stemming er terug in te brengen bekijken wij thuis een DVD van een tragikomische vlaamse tv-serie. Even flink lachen, dat helpt. Maar aan het slot van de avond wacht dan toch onvermijdelijk de vervelende opgave een recensie te schrijven die niet zo gunstig uitvalt.

Parsian is gevestigd aan de Hommelseweg 205. Men is open op maandag en dinsdag van 17:30 tot 22:00 uur. Woensdag gesloten. Van donderdag tot en met zondag geopend van 17:30 tot 23:00 uur.
Een drie gangen menu kost € 17,50 per persoon, een menu ‘de luxe’ € 22,50.
Telefoon 026-4464673. Parsian.nl

Fotografie: Han Koppers.

Gerelateerde artikelen:
Uit eten bij beide dames in de Paul Krugerstraat
Eten bij bosch, naast een kantoorkolos
Hoe goed is Goed Proeven nog na 3 jaar
Fish & Chips: goed en goedkoop!
Wild doen bij restaurant Zwagers